Van Sarria naar Portomarin

En Sandor gaat op dit moment per bus naar Ponferrada. Daar blijft hij morgen ook, donderdag gaat hij het weer proberen, geloof ik. Hij is op dit moment pijnvrij, maar dat zou zomaar door de pilletjes kunnen komen. Evengoed is pijnvrij zijn fijn.

Ik heb vannacht echt top geslapen. Wellicht sliep ik deze tocht niet eerder zo goed. Vanmorgen rond half acht werd ik vanzelf wakker. Ik heb rustig m'n ochtend ritueel gedaan en ben gaan ontbijten. Op een plaatje kon je aanwijzen wat je wilde hebben en de barman maakte dat dan. Ik wees de geroosterde broodjes met jam en koffie aan. Ik kreeg geroosterde broodjes met gebakken ham en ei... En koffie, dat wel. Ik wil m'n ei altijd doorbakken, niet dat 't geel overal aanzit. Toch is dat wat ik kreeg. De camino leerde mij gisteren en vandaag, dat ik van alles kan willen, in Spanje weten ze gewoon beter wat goed voor mij is.

Ik at het op, het smaakte prima, behalve dat slappe geel.

Om 8.45 uur ongeveer ben ik begonnen te lopen. Het was een schok. Niet het lopen, ik liep heerlijk tot een km of 15. De drukte. De hele wereld loopt hier opeens. Iedereen en z'n moeder is hier te vinden. Het is hip en happening denk ik. Ma twee uur kreeg ik last van m'n stem van al die keren buen camino zeggen. Meestal kreeg ik een Ola terug. Dat is veel korter en met die schorre stem veel beter te doen. 

Als er een drinkplaats was dan zat deze vol. Was er een leuk plekje, dan staat het vol. Wordt het even smal, dan is het vol. En allemaal vriendelijk en blij. Iedereen. En z'n moeder ook. 

Ik liep door tot op zo'n 8 km van m'n eindpunt. Daar was een gesloten tentje, dus rustig. Je kon zelf je stempel pakken en ik heb m'n voeten wat lucht gegeven. Even m'n sokken te drogen gelegd en wat gedronken. 

Tot er zo'n groepje langharige tekkels langs kwam. Een van die twee tekkels werd buitengewoon opgewonden van de lucht van m'n voeten en vooral m'n sokken. Je kon vanalles zien groeien en hij keek heel wellustig naar die teensokken van mij. Ik snap 't wel, maar 't voelt toch wat ongemakkelijk als zo'n hond in the mood komt door jouw sokken. Ik heb 'm in een nekklem gehouden en m'n sokken weggepakt. Toen gaf hij op. Ik heb snel m'n zooi weer aangetrokken en ben het laatste stuk gaan lopen. Het ging best oké. Je, je krijgt gewoon last na zoveel kilometers, dat hoort erbij. Ik ben om 13.45 uur aangekomen bij het hotel, welke ik onderweg maar heb geboekt. Het benauwde mij, al die mensen, ik werd toch bang dat ik geen eigen kamer zou hebben vanavond en morgen. Ik blijf hier morgen lekker op m'n kamer schuilen voor een hele dag regen. Daarom deed ik vandaag 22 km ipv 10 a 12. Woensdag ga ik gewoon een uur of drie lopen.

De omgeving vandaag was, voor mij, heel mooi. Veel schaduw, bomen en mooi uitzicht zo nu en dan. 

Ik heb nu wel een heerlijke kamer. Met bad en bidet, ik moet altijd voor de grote boodschap, maar nu ik een bidet heb niet.... Wel heerlijk in bad gezeten, m'n kleren gewassen en te drogen gehangen. Toen alles hing bedacht ik mij dat ik ook nog naar het restaurant wilde voor een salade. Dat kan nu niet. Ik heb allemaal snel drogende kleren, alleen m'n broeken hebben wel even nodig... Ik kan niet naar beneden voorlopig. Een appeltje vervangt m'n salade. Straks nog een stukje brood en dan is 'twel goed zo. Ik had appels, bananen, jam, water en brood gekocht. Aan eten en drinken geen gebrek.

Tot snel. Rustig aan. Dat doen Sandor en ik ook, morgen in ieder geval wel.

De foto met oranje lijnen mocht ik niet plaatsen. Dus ik heb 'm anoniem gemaakt. Het is het been van Sandor.