Van Ponferrada naar Villafranca de Bierzo

En van Portomarin naar Vendas de Naror.

Ik liep ongeveer gelijk met Sandor de deur uit, rond 8.20 uur, dat bleek toen wij vanmorgen appte om elkaar succes en een fijne dag te wensen. 

Na 100 meter was mijn succes weer op geloof ik. Ik weet niet meer of ik het vertelde, maar m'n rechter knie deed ff niet zo lekker meer mee eergisteren. De rustdag gisteren leek het veel aardig beter te gaan. Vol goede moedjes ging ik dan ook de deur uit. 13 kilometer wandelen. Na 100 meter dscht ik al, dat worden 13 heel lange kilometers. Ik kwam rond 12.10 uur aan, bijna 4 uur over 13 km. Iedereen haalde mij in. Dat is opzich natuurlijk totaal niet erg, alleen waren er bij die liepen toch echt hondsberoerd. Dan moet ik nog beroerder gelopen hebben. Zo voelde het in ieder geval wel. Wat 't is weet ik niet. Je kijkt zo'n 600 jaar uit naar het doen van de camino, en dan loop je van de ene de andere blessure in. Die knieën, daarvan wist ik wel dat ze een risico waren. Alleen had ik niet verwacht dat het zoveel last zou geven. Ik kan eigenlijk niet meer lopen. Voor overleg heb ik Arjan, m'n ouwe trouwe fysio gebeld. Hij kent m'n knieën goed. We houden het op overbelasting, je verwacht het niet. Ik moet rust nemen. Wat ik vergat te melden bij het overleg is dat ik nu een knakje heb, maar deze doet niet extra pijn, dus zal het benoemen wel niet waard zijn geweest ook. Knakken zonder pijn is goed.

Een en ander betekend wel dat ik morgen met taxi en openbaar vervoer of op wat voor manier dan ook, naar Santiago de Compostela zal gaan. Daar neem ik een hotel voor 7 nachten en de 21e loop ik, hoop ik, Sandor tegemoet. Als de knie dat toelaat. 

Mijn camino is, wat lopen betreft, voorbij. Dat ik hem niet lopend af kan maken zou ik als een teleurverstelling kunnen ervaren. Ik ben echter trots dat ik 345 kilometer heb kunnen lopen. Deze kilometers waren bijzonder, soms pijnlijk, heel pijnlijk zoals vandaag, ze brachten wat ik hoopte, de rust dat ik er nu eindelijk was. Dat ik het deed. Ik kreeg de kans en heb hem gepakt. Ik kreeg de kans dankzij mijn mooie lieve meiden. Linda gaf mij de ruimte, zij is zo verschrikkelijk lief, en Sandor deed gewoon een gek voorstel afgelopen december, waarop ik, impulsief als ik ben, hapte.

Ik ben wat dat betreft heel dankbaar en van teleurstelling is geen sprake. Het was een wens en hij is in vervulling gegaan. 

Nu een week bijkomen, herstellen en afwachten/aftellen. Ik mis m'n meiden al 19 dagen en dat zal nog 10 dagen duren. Een eeuwigheid in mijn beleving. Ik doe dat nooit meer.

Dat lichaam van mij, ja dat doet wat het wil. Ik kan er geen pijl op trekken. De blaren, de infectie, ik had ze niet verwacht. 

De vermoeidheid, ja die zeker wel. Dat hoort er bij, bij mij. Ik verwacht pas thuis echt in te storten. Met mazzel doe ik het de aankomende week al. Dan ben ik er thuis weer wat meer bij. 

Die knieën, ja, daarvan wist ik ook dat ze een risico zouden zijn. Het is wat het is. Ik moet eigenlijk over gebakken worden denk ik. Zover is de wetenschap nog niet. Ik leg mij er nu maar bij neer. 

De ervaring hier, tijdens de gelopen kilometers en de dagen rust, die neem ik mee. Of ik nu voel hoe het is een camino te lopen of om pelgrim te zijn betwijfel ik. Ik wilde dit vooral om te zien of ik het kon. Ik kan het vast, maar niet zo. Anders dan hoe ik het nu deed zou ik het niet willen. Voor mij is lopen een rugzak op en alles mee, en dan flink kilometers maken. M'n hoofd is heerlijk leeg en m'n lijf heerlijk moe. Ik ben aan rust toe. De camino, dit was mn kans, ik heb 'm gegrepen, een volgende keer komt er niet meer.

Sandor had vandaag een topdag. Hij was om 13.15 uur binnen en had er toen 22.5 km opzitten. Hij slaapt op de kamer bij Park, die er bij lag als een zielig vogeltje. Sandor betwijfelt of Park nog wel door kan. Morgen weten we vast meer.

Er was veel moois te zien onderweg. Zowel bij Sandor als bij mij. Zie de foto's. 

Tot snel. En treur niet om mij. Ik geniet en heb geweldig genoten.