Van Leon naar Hospital de Órbigo

En van León naar Sarria, want daar ging ik heen.

Eerst Sandor. Hij vertrok vanmorgen rond 5.50 uur vanuit onze snikhete slaaphut in León. Volgens de planning voor een wandeling van 31 km, het werden er 33. Sandor zat lekker in zijn loopritme, hierdoor is hij een beetje vergeten ook voeding te tanken, water en brood.

In goed 7.5 uur heeft hij de kilometers erdoor gewerkt. Dat is best weer netjes. 

Hij heeft een mooie kamer begreep ik. Iets minder groot dan die van mij gok ik. 

Sandor heeft al een tijdje een blaar op zijn linker hiel, deze zag gisteren aardig rood, bloederig, maar nog dicht. Vanmiddag heeft hij hem doorgeprikt en er kwam ranzige drap uit. En direct werd zijn enkel dik en rood. Dus, ook hij mag even naar de dokter. Daar hebben ze de boel schoongemaakt en er is een drukverband aangelegd. Antibiotica kuur en ibuprofen moeten de rest doen, naast de minimale 48 uur rust die hij zou moeten nemen.

Morgen blijft Sandor in Hospital de Órbigo, daarna kijkt hij even verder. 

Ik ben vanmorgen rond 9uur onze kamer uit gegaan. Heb ontbijtje gegeten en ben naar het treinstation gegaan. Daar zei de computer nee op m'n vraag voor een reisje naar Sarria. De treinen rijden niet verder dan Ponferrada ivm werkzaamheden. 

Ze verwees mij door naar de bussen. Daar gekeken, niemand die mij hielp en de computer zei heel veel, maar 't was vooral Spaans. Echt niet te volgen. 

Dus terug naar de treinen en toch maar ticket voor Ponferrada gekocht. De trein ging pas om 17.26, volgens schema. Ik ben rustig in en om een park je blijven hangen en heb wat gevochten tegen de vermoeidheid. Het leek mij niet handig om daar een dutje te doen. Je weet nooit wat voor schorriemorrie er rondloopt. En in m'n slaap ben ik net geen ninja.

Ik baalde er stevig van dat ik maar tot Ponferrada kwam. Dat was 80 km minder dan de planning. De hele middag zocht ik verder naar mogelijkheden om toch naar Sarria te komen, maar steeds meer werd duidelijk dat de kans klein was. Ik had mij er bijna bij neergelegd. Naar Ponferrada en dan maar verder kijken. Eerst misschien even slapen en dan morgen verder.

Om 17.35 eindelijk de trein in, na strenge controle op verboden wapens en bommen. Je tas moest door 'n röntgenkast en twee enge meneren keken er heel serieus bij. Dan weet je dat 't menens is. Ik heb vriendelijk gelachen. 

Toen m'n trein aankwam op ponferrada dacht ik, ik vraag meteen hoe ik in Sarria kom aan de Spaanse NS' er. Hij kwam meteen z'n hok uit en begon rond te vragen aan buschauffeurs die klaarstonden, blijkbaar omdat de trein niet verder ging.

Ik mocht in een bus stappen naar Monforte de Lemos. Met m'n handen maak ik het gevaar van betalen pannekoek, maar de chauffeur wilde er niets van horen. Hij schudde nee en gebaarde dat ik m'n rugzak in de bus moest gooien en dan kon instappen. 

Nou, dan doe ik dat dus gewoon, mak schaap als ik ben. 

Van 1900 tot 20.50 uur zit ik in een bus, die gewoon veel harder kan dan 80 km p.u., met enige angst te kijken naar alle diepe dalen en grote wateren. Als je rustig kon kijken was het vast heel mooi. 

Niet met 100 km plus in een volle bus. 

Om 20.59 uur kom ik aan in Monforte de Lemos, een mooi kasteel siert een rots midden in de stad. De buschauffeur zegt nog iets door de microfoon, maar voor mij kan 't allemaal net zo goed Spaans zijn. Ik kan 't niet volgen. Met uitstappen even de rugzak niet vergeten en ik dacht, eerst vragen over hier wel de trein gaat naar Sarria. Ik loop het station binnen roept meteen de NS mevrouw, Sarria? Ik zeg ja. Ze zegt daarheen, en ze maakt het gebaar van huphup. Dus ik zeg but I have 'te pay, en maak het centjes gebaar nog eens vandaag. Mevrouw zegt nee, hoeft niet. Ga maar snel. Zit ik gewoon in de trein naar Sarria, en ik betaal al niks sinds 80/90 kilometer terug.

En dat terwijl ik eigenlijk al dacht, weet je, ik ga wel naar Santiago. Ik ben er klaarnee. 

En nu zit ik in een grandioze kamer voor mij alleen. Met een douche en wc en drie 2 persoonsbedden, maar het is mijn kamer. Er komt niemand bij. Heerlijk. Ik ga slapen, ben gesloopt en het is veel te laat. Maar wat een dag. De camino geeft je wat je nodig hebt: een eigen kamer met drie bedden. Elke keer als ik vannacht moet plassen stap ik lekker in een ander bed. Gewoon omdat het kan.

En reserveren, dat deed ik niet. Ik had geen idee waar ik terecht zou komen. Ben in Sarria naar deze tent gelopen omdat ik er positieve berichten over las in de trein, nou niet in de trein, op booking, toen ik in de trein zat. 

Truste. Tot snel. En vergeef me mijn taalfouten. Ik heb niets nagekeken vandaag.