Zullen we nog een keer?

Het was ergens in maart denk ik, vanuit mijn werkgever werd een paar keer gevraagd of ik naar een congres in Porto wilde, ik was niet meteen enthousiast. Weggaan met collega's is niet mijn ding, weg bij mijn meiden ook niet echt, eigenlijk echt niet.  

Ik sprak Sándor en vertelde erover en al snel zei ik, vanuit Porto kan je ook goed de camino lopen. 

Sándor gaf meteen aan dat het bij hem ook weer kriebelde.  

Het bleef nog weken onzeker, want ik moest goedkeuring vragen aan de manager e.d. Best logisch, want het zal wat kosten.

Sándor ging door, hij luisterde naar de kriebels, we spraken af dat we wel zouden zien hoe het ging lopen. 

Ergens in mei werd het duidelijk.  Ik mocht naar Porto. 

Leuk, zou je denken. Ik had alleen ook net andere afspraken gemaakt, we gaan net dat weekend met familie weg, en dat is juist zo leuk. Dus, puzzelen om alles weer te laten lukken.

Nu moet ik zaterdagavond eerder weg. Iedereen achterlaten om alvast naar huis te gaan vanuit Kerkrade. 

Zondagochtend 3 september moet ik 6.30 uur op Schiphol zijn, samen met 15 collega's. 

Sándor had intussen de route al in kaart gebracht, een mooie route. Eerst vanuit Porto naar de kust richting Vila de Conde en vanaf dag 2 de centrale route richting Barcelos en verder. Ik ben benieuwd of het lukt ons aan de planning te houden. 

Dat eerder weggaan, zaterdag 2 september, valt mij best zwaar trouwens. Nu al, als ik er aan denk. Het is naar om m'n meiden zo achter te laten, dat is vast ook weer het zwaarste van de hele reis straks. Het niet bij mij hebben van m'n meiden. Het mooiste wat ik heb. 

Inmiddels is het 3 september, gisteren was lastig. Er speelt zoveel. Het weekend met de familie was top. Gezellig, en het weer werkte eens mee dit jaar, de herfstachtige zomer maakte plaats voor zon,  terwijl de herfst nu eigenlijk begonnen is.

Wat het naast het eerder weggaan vanuit Kerkrade en het achterlaten van m'n meiden extra lastig maakte was/is de gezondheid van mijn vader.

De laatste weken lag m'n vader in het ziekenhuis (SEH 2× en acute opname) en na het eerste rondje ook 2.5 week bij Recura. 

Hij is op, donderdag in gesprek met artsen gesproken over het einde van het leven. 

Erg ingewikkeld,  sowieso, dit soort gesprekken. 

Hij geeft zelf gelukkig aan dat hij niet van plan is dood te gaan. We hebben met elkaar langdurig gesproken over mijn Porto avontuur en besloten dat ik toch maar ga. Hij is er nog wel als ik terugkom. Het is wel spannend. Het is geen kwestie van weken of maanden zeggen de artsen, maar van dagen of weken. En wij gokken op het laatste. Ik bel ze elke dag, als er wat is ben ik zo thuis.  

En gelukkig lijkt het tot nu toe, 6 september vandaag, goed te gaan. De huisarts begrijpt dat wij het zo gedaan hebben, thuis doet hij het relatief goed.

Vandaag de laatste uren van het Gentle Teaching congres. Tot nu toe een mooie reis, met fijne mensen om mij heen. Het is best intensief, maar daar krijg je een bak aan mooie gesprekken en inspiratie voor terug. Misschien moet ik nog eens mee ergens aankomende jaren, ik lijk het wel leuk te vinden.

Vanmiddag begint mijn eigen reis. Na de lunch laat ik een groep mensen die ik een stuk beter heb leren kennen achter. Collega's zijn best fijn, ook als je met ze op reis bent. Ik moet de weerstand die ik van te voren had herzien, het is prima te doen, samen in een Gentle bubbel. Ik ga na de lunch met de IJslanders mee naar het centrum van Porto, daar loop ik een stukje naar "onze" eerste slaapplek en ontmoet Sándor voor ons volgende avontuur.  We gaan een stukje wandelen.