Van Villafranca del Bierzo naar Fonfria

Vandaag liep Sandor 41.5 kilometer. Het lopen ging zo lekker dat hij ervoor koos om na zo'n 32 km nog een stukje door te gaan.

Onderweg genoot hij van koeien, kaas en natuur. Het is bijzonder hoe zijn wereld nu nog zo rustig is, qua pelgrims. Na morgen, als hij bij Sarria is, komt daar verandering in.

Nu zit hij met twee andere mensen in een albergue waar normaal 80 personen slapen. Op dit moment eet hij alleen een, zo begrijp ik, heerlijke maaltijd en drinkt hij in Fonfria gemaakte wijn.

Ik werd vanmorgen wakker van de drukte in de gang voor mijn deur. Ik lag bij de twee toiletten waar ook de twee douches te vinden waren. Iedereen lekker tandenpoetsen, douchen, plassen en poepen. Dat hoort erbij denk ik. Ik doe 't zelf ook ongeveer zo. Toen het rustig leek dacht ik dat ik wel kon. Vol goede moed strompelde ik naar een van de twee ruimtes en deed de deur op slot. Kraan open, alleen maar droog water. En dat is lastig opfrissen merkte ik vanmorgen ook weer.

Nou dan maar eerst op de wc zitten. Ik, slim als ik ben, dacht, wacht Nielsie, check even of het toilet niet ook alleen maar droog water heeft. En ja hoor, ook hier compleet droog. En, nog wat resten van de vorige poepert. Deze persoon had er wel netjes wat papier overheen gegooid en de klep dichtgedaan.

Dus, ik maar weer naar m'n kamer strompelen. Onderweg kwam ik iemand van de Albergue tegen, ze zei meteen:"no water." She was busy with it. Nou, dan weet je genoeg. Als de dames gaan zitten lopen te loodgieteren dan komt het goed. 10 minuutjes ongeveer, zei ze nog.

In m'n kamer m'n tanden maar gepoetst en gespoeld met niks.

En, na nog geen 10 minuten hoor ik de toiletten vullen en een kraan stromen.

Zie je wel dat 't goed komt als vrouwen gaan zitten lopen te loodgieteren.

Ik deed m'n deur open en daar kwam de mevrouw net weer aan. "Yes you can go shower now." Nou ben ik geen ochtendshower mens, maar even lekker m'n kop onder de koude kraan vind ik erg prettig, dus ik liet het mij geen tweede keer zeggen. Snel strompelde ik naar de natte ruimte en deed m'n dingen.

Daarna op bed even de verzekering gebeld, want die heb je niet voor niks. Van de verzekering moest ik toch even langs een dokter die moest verklaren dat ik echt niet meer kon lopen.

In Spanje kan je in de wat grotere steden zo naar een Centro de Salud en daar onderzoeken ze je gewoon. Tenminste, zo heb ik dat nu twee keer ervaren. Vanmorgen rond 11 uur zat ik in het Centro van Melide. De dokter zei dat m'n banden niet gescheurd zijn maar verrekt of ingescheurd. Ik moest een brace halen en hij pakte diclofenac voor mij. En, ik moest rust houden. Beentje omhoog enzo. Je kent het wel. Precies die dingen waar je op zit te wachten.

De brace moest ik bij de farmacia halen, dit zat toevallig 800 meter verderop. 800 meter. Achthonderd meter. Weet je hoeveel dat is als je eigenlijk helemaal geen meter wil lopen.

Ik ben er 30 minuten mee bezig geweest.

Brace aangemeten en onderweg had ik lekker al een diclofenac genomen. Moest na de maaltijd, nou het was inmiddels dik na m'n maaltijd dus het kon.

Met brace om dacht ik verder te strompelen naar de bus, dat was weer zo'n 800 meter. De bus kwam om 11.50 uur, ik had nog een kwartier. Ik zag de bus voorbijgaan toen ik nog zo'n 400 meter moest. Hij reed aan de andere kant van de weg, ik hoopte dat het de bus de andere kant op was.

Dapper hobbelde ik door, om bij de bushalte van iemand die op de bus stond te wachten, te horen te krijgen dat de bus die nu kwam naar Lugos ging. De verkeerde kant op. Mijn bus kwam pas over twee uur.

Ik ben even gaan zitten en dacht, fuck it. Ik neem de taxi. Een stukje terug stonden taxi's en een van hen bracht mij tot aan de deur van het hotel waar ik nu zit.

Ik heb een heerlijker kamer. Het uitzicht is top. En, de camino geeft je wat je nodig hebt. Aan het begin van de avond ging ik na een tukkie naar beneden om wat te eten. Als toetje hadden ze cocos crème. De camino weet het echt. Dat moet wel. Ik ben zo gek op kokos crème. Volgens mij is alles met kokos lekker.

Ik zit in een top tent. Morgen vraag ik of ze nog wat over hebben. Ik vond het raar om mijn eerste dag om een tweede toetje te vragen.

De taxi bracht mij natuurlijk ook Santiago in. Ik zag pelgrims binnenlopen, foto's maken van de plaatsnaam, selfies maken. Het was mooi om te zien. Het emotioneerde mij. Ik was zelfs een beetje trots. Als Sandor aankomende week zo'n 3 kilometer van mij vandaan is sta ik daar en loop ik met hem mee Santiago in. Ik kijk uit naar dit bijzondere moment.

Ik ga zo lekker liggen. Even Spaanse TV kijken. Ik versta er niks van, maar het beweegt wat en dat is voldoende.

Fijne avond. Tot snel.

Eerste foto is het uitzicht vanuit m'n kamer.